Ο μύθος λέει οτι κάθε παίκτης που έρχεται στον Ολυμπιακο πρέπει να ειναι συνειδητοποιημένος οτι θα πεσει τουλαχιστον 15-20% το ποσοστο του στις ελεύθερες βολές. Η αλήθεια ειναι ομως οτι οι ελεύθερες βολές ειναι τελικα ο καλύτερος φιλος του μπασκετικού Ολυμπιακού τα τελευταία 5 χρόνια. Ειδικα οταν τις εκτελουν οι αντιπαλοι…Αστεία που ειναι η ζωή τελικά…

Ο Παπαλουκάς χανει δυο βολες στο ΟΑΚΑ και μαζι ενα πρωτάθλημα και την καθολικη αναγνωριση που του αξιζει απο τον κοσμο του Ολυμπιακου. Αν τις εβαζε ομως πιθανοτατα δεν θα ζουσαμε ποτε αυτη την εξελιξη της ομάδας, αυτή την απιστευτη τροπή γεγονότων στην ομάδα και στις ζωές μας for that matter.Ο Λακοβιτς βαζει δυο βολες και αναγκαζει τον Σλουκα να πεταξει την μπαλα απο το ενα καλαθι στο αλλο και να μας δωσει εκεινη την χρονια το πρωτο δειγμα του ποσο δυσκολα πεθαινει αυτη η ομάδα. O Σισκάουσκας χανει δυο βολές (αφου ηδη εχουν χασει βολες ο Μιλος και ο Κιριλενκο), τις τελευταιες της μεγαλης του καριερας και μας οδηγει στην ΛΥΤΡΩΣΗ. Στο 3ο ματς με την Μπαρτσελονα ο Πριντεζης βαζει μια βολη στο τελος για το συν δυο . Μια βολη που μονο χορευτης του Circus de Soilel θα έβαζε….Στο 4ο ματς ο Ναβαρο, σε ποιον να το πεις και ποιος να το πιστεψει, χανει μια ελευθερη βολή και μενουμε ακομη ζωντανοι μεχρι να αναλαβουν δραση οι….γνωστοι-αγνωστοι.

Ειμαστε λοιπον μια τυχερη ομάδα; Ειμαστε αλλα η τυχη βοηθα παντα τους τολμηρούς. Βοηθα κυριως αυτους που ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ μονοι τους την τυχη τους, την μοιρα τους , πειτε το οπως θελετε. Και ειμαστε ακριβως αυτό. Μια ομάδα που δεν της χαρίστηκε ποτε τιποτα, που εφτασε εδω διαλεγοντας το δυσκολο δρομο. Ενα δρομο με εμποδια ΚΑΘΕ ΦΥΣΕΩΣ, με εμποδια που αλλους θα του λυγιζαν σαν κλαρακια. Ενα δρομο μοναχικο ωρες ωρες, με απογοητευσεις, πονο, εγκαταλειψη και πολλες φορες στρωμενο με ειρωνεια, καχυποψια, αχαριστια και χλευασμό απο εχθρους αλλα δυστυχώς και απο φιλους. Μια ομαδα που οσες φορες προσπαθησε να παρει αλλο δρομο απετυχε, οσες φορες προσπαθησε να κοψει δρομο συνετριβει. Οχι μονο αγωνιστικα αλλα κυριως ψυχολογικά και ηθικα. Ειναι μια ομαδα με αρχες και βασεις και με ανθρωπους πυλώνες αυτων των αρχων. Παικτες φευγουν, παικτες ερχονται αλλα ο χαρακτηρας δεν αλλαζει αλλα χαλυβδωνεται συνεχως. Γιατι αυτες οι αρχες οδηγουν παικτες με σπασμένα ποδια, κεφαλια, βγαλμένους ώμους, κομμενες μέσες να δινουν το ειναι τους

Εχουμε μια ομαδα για την οποια δεν υπαρχουν αρκετα επιθετα να την κοσμησεις. Ειναι μαχητές, ειναι οικογένεια, ειναι παρεα , ειναι η πιο δυσκολοκατάβλητη ομαδα στην Ευρωπη , παλευουν καθε δευτερολεπτο σαν ειναι το τελευταιο, καταθέτουν την καρδια τους, την ψυχη τους , τα τεραστια και ατσάλινα @@ τους ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που η περίσταση το απαιτει. Θα κερδισεις , θα χασεις στην ζωη αλλα παντα πρεπει να παλευεις, μεχρι το τελος , μεχρι να μην μπορεις να παλεψεις αλλο αλλα και λιγο ακομα!! Αν αυτο δεν ειναι ενα μηνυμα ζωης , τοτε ποιο ειναι; Αν αυτο δεν σε εμπνεει στην ζωη σου, τοτε τι σε εμπνέει; Τι μπορει να κανει πιο περηφανο ενα οπαδο , ποσο μαλλον ενα οπαδο με το DNA αυτου του συλλόγου, απο μια ομαδα που δεν τα παρατά ποτε απεναντι σε καθε πιθανή και απιθανη δυσκολια ,απεναντι στο πιο ψηλο εμποδιο που θα βρεθει μπροστά της; Απο μια ομάδα που ξερεις οτι αυτες οι 2 ωρες που θα εισαι μαζι της ειτε απο κοντα ειτε απο την τηλεοραση θα σε αποζημιώσει καπως , με κατι που θα κανει, με κατι που θα πετυχει ή εστω με την προσπαθεια που θα κανει; Απο μια ομαδα που ακομη και τωρα υπάρχει κοσμος που συνεχιζει να την υποτιμά και να μην την σεβεται;

Red Sunset

Ζουμε ευλογημενες εποχες, αυτο ειναι σιγουρο. Δεν υπάρχει σημερα ουτε ενας οπαδος του Ολυμπιακου σε ολα τα μηκη και πλατη του πλανητη που να μην αισθανεται υπερηφανος για αυτην την ομάδα και αυτο δεν ειναι ευκολο, ουτε αυτονοητο , ουτε σύνηθες. Ειναι δυσκολο γιατι ειμαστε πολυ απαιτητικοί, ειναι σπάνιο γιατι ετσι ειναι στο αθλητισμο αυτα τα πράγματα, ειναι μονάκριβο γιατι ζουμε σε εποχες που δεν υπαρχουν πολλα πράγμα να σε κανουν να αισθενεσαι ετσι, ειναι μαγικο γιατι επηρεάζει σε μεγαλο βαθμο καθε έκφανση της ζωής μας.

Zουμε μαγικες εποχες, δεν θα σταματησω να το πιστευω και να το λεω. Δεν θα μπορεσει κανεις να με πεισει για το αντιθετο… Εχουμε μπροστά μας μια ακομη προκληση αλλα προσωπικά ειμαι πολυ ηρεμος και πολυ αισιόδοξος. Γιατι ξερω οτι ακομα και αν δεν τα καταφέρουμε να γυρισουμε εκει που μας αξιζει να ειμαστε ,στην κορυφη της Ευρωπης, αυτο θα γινει ξανα συντομα. Κυριως ομως γιατι ξερω οτι θα παει στην Μαδριτη μια ομαδα που μας εκπροσωπεί επάξια, που θα μας κανει ξανα υπερήφανους με τον τροπο που θα αγωνιστει .

Τελικα χουπηδες εγω ξερω τι ειναι αυτο που μας συμβαινει και μας αρρωσταινει και μας εχει παρει το μυαλο..

Ειναι αυτή η ομάδα, ειναι οσα αντιπροσωπεύει.

Ειναι τοσο αληθινό και ομορφο που δεν μπορεις να δεχθεις οτι δεν ειναι ονειρο ή φαντασίωση
Ειναι τοσο Ολυμπιακο που δεν φανταζόσουν ποτε οτι θα μπορει να ειναι
Ειναι τοσο μοναδικό που δεν μπορεις να φανταστείς την ζωη σου χωρις αυτο.

Δεν ξερω φιλε Redglove αν μια ομαδα μπορει να αλλαξει μια κοινωνια, άλλαξε ομως όλους εμας, σε ενα βαθμο τουλάχιστον. Και αυτο απο μονο του ειναι τοσο σπουδαίο και τοσο δύσκολο που δεν μπορείς παρα να τους βγάλεις το καπελο και να πεις ενα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ,που και αυτο λιγο ειναι…

Ζούμε θρυλικές εποχές. Δεν θα υπάρχουν για παντα, ετσι ειναι ο αθλητισμός, ετσι ειναι η ζωη η ιδια…Αλλα διάολε τις ζούμε ΤΩΡΑ, συμβαίνει ΤΩΡΑ και συμβαίνει σε ΕΜΑΣ , του οπαδούς του ΘΡΥΛΟΥ. Ας μην σπαταλάμε ουτε δευτερόλεπτο μακριά απο αυτή την ομάδα.

Τους χρωσταμε πραγματα, στιγμες, συναισθηματα που θα καταλαβουμε το μεγεθος τους μονο ύστερα απο χρόνια. Ας μην περιμενουμε μεχρι τοτε να ανταπωδοσουμε.

(ευχαριστούμε την Μαρία για την πανέμορφη φωτογραφία από το ΣΕΦ)