Dusan Ivkovic

Από το 2012 μέχψρι σήμερα έχω σπαταλήσει ατελείωτες ώρες βλέποντας βίντεο του μπασκετικού Ολυμπιακού όπως δεν είχα δει ποτέ στο παρελθόν για μπάλα και μπάσκετ μαζί. Και για μουσική μαζί, τώρα που το καλοσκέφτομαι.

«Σπαταλήσει»;! Μαλακία έγραψα! «Επενδύσει» είναι το σωστό. Επενδύεις χρόνο και λαμβάνεις πίσω χαρά. Μεγάλη χαρά. Πολύ μεγάλη χαρά. Τόση που σε κάνει να χαμογελάς σαν χαζός είτε κάθεσαι στον υπολογιστή σου αργά το βράδυ είτε κοιτάς το κινητό σου με την γυναίκα σου να κουνά το κεφάλη της σε στυλ «τι μαλακίες βλέπει πάλι». Χαρά και συγκίνηση. Πολλή συγκίνηση. Ξέρεις, φίλε Ολυμπιακέ, για ποιά συγκίνηση λέω… Αυτή που σου βουρκώνει τα μάτια ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που βλέπεις τον Παπ να παίρνει το ρημπάουντ και να την δίνει στον Μπίλλυ ενώ ο Κάυλ κάνει το σκρην. Αυτή που σου ανεβάζει τον κόμπο στον λαιμό ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που βλέπεις να παίρνει την μπάλα ο Πρίντεζης και να σηκώνεται, αυτήν που σου κόβει την ανάσα όταν το πεταχτάρι βρίσκει στόχο… ΑΚόμη και σήμερα, 5 χρόνια και 3000 προβολές μετά, το ίδιο δεν αισθάνεσαι;

Κάθομαι ώρες ώρες και σκέφτομαι τι έχει περάσει αυτή η ομάδα και πως έφτασε ως εδώ. Θυμάμαι καταστροφικές βραδιές…χρονιές είναι το σωστό να πω – και πιστεύω ακράδαντα ότι είμαστε τυχεροί που περάσαμε τέτοια λούκια. Γιατί το μέγεθος των αποτυχιών πολλαπλασιάζει το μέγεθος των επιτυχιών, δημιουργεί την ορμή με την οποία έρχεται η λύτρωση που ξεπλένει κάθε κακιά ανάμνηση, κάθε εφιάλτη, κάθε αποτυχία. Αλλά, τί είναι το κάρμα, ε; Έπρεπε να περάσουμε 15 χρόνια μαρτυρικά, να γίνουμε αντικείμενο ειρωνείας, χλευασμού και εγκατάλειψης για να έρθει πάλι ο ίδιος άνθρωπος που μας είχε πάει στα ουράνια και να μας σηκώσει από το πάτωμα, να μας πάει against all odds στην κορυφή.

Αλλά, μισό λεπτό, για ποιά κορυφή μιλάμε; Για την κορυφή στην Ελλάδα; Ναι, οκ, αλλά εκεί θα ξαναπηγαίναμε νομοτελειακά. Στην κορυφή της Ευρώπης; Ναι, βέβαια, αλλά και πάλι (έστω και λίγο αυθαίρετα) θα πω ότι θα ξαναπάμε εκεί στο μέλλον. Εγώ μιλάω για την οπαδική κορυφή. Αυτήν που αναζητούν όλοι οι οπαδοί του πλανήτη αλλά δεν φτάνουν όλοι – κάποιοι περνάνε μία ζωή ολόκληρη χωρίς να το καταφέρουν. Εμείς πήγαμε στην κορυφή αυτή, την πατήσαμε. Σταθήκαμε εκεί και γεμίσαμε τις καρδιές και τις ψυχές μας με αρκετή αγάπη και ευγνωμοσύνη για μια ολάκερη ζωή. Είναι η κορυφή αυτή που πατάς όχι μόνο γιατί πήρες τον πιο καυλωτικό τίτλο που έχει πάρει κανείς ποτέ, όχι μόνο γιατί η ομάδα που σε κράτησε όρθιο τα πέτρινα ποδοσφαιρικά χρόνια ήταν και πάλι εδώ, αλλά γιατί είχες μια ομάδα μπροστά σου, την ομάδα σου, τον Ολυμπιακό, που πλημύριζε κάθε ικμάδα του σώματός σου με αυτό το υπέροχο αίσθημα ολοκλήρωσης ότι επιτέλους, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, να μια ομάδα που εκφράζει το DNA του συλλόγου που αγαπάς όσο ελάχιστα πράγματα στη ζωή σου. Μια ομάδα, μια γροθιά, μια οικογένεια. Μια ομάδα που πεθαίνει σε κάθε ματς, που ο πόνος τους γίνεται δικός σου πόνος, ο τραυματισμός του ενός γίνεται κρεβάτι του πόνου για όλους, που οι δικές τους χαρές είναι και δικές σου. «Στιγμές της δόξας σου, χαρές δικές μας» δεν λέει το σύνθημα; Αυτό ακριβώς. Και το χρωστάμε στον Ντούντα αυτό.

 

Ο Ίβκοβιτς είναι ο Δημιουργός αυτής της ομάδας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Οι παίκτες, η διοίκηση, ο κόσμος, ήταν όλοι εκεί για να βάλουν, ο καθένας με τον τρόπο του και την υπέρβασή του, το δικό του μερίδιο σε αυτό το μεγαλούργημα, σε αυτήν την πηγή χαράς. Ο μεγάλος Γκρεγκ Πόποβιτς το εξηγεί πιο καθαρά απ’όλους λέγοντας “It’s not about any one person. You got to get over yourself and realize that it takes a group to get this thing done”. Και ποιός μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Σοφός έφτιαξε αυτή την ομάδα χαράσσοντας τις αρχές που την διέπουν, προτάσσοντας την δουλειά και την προσήλωση στο στόχο ως πυλώνες αυτού του οικοδομήματος, πιστεύοντας σε αυτούς που δεν πίστευε κανένας μας, κάνοντας στην άκρη αυτούς που δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τον δρόμο του; Ποιός μπορεί να αμφισβητηήσει ότι αν δεν ήταν Αυτός ίσως ακόμα να ψάχναμε την λύτωση;

Ο καλός φίλος rodhig7 έγραψε πριν 5 χρόνια ένα πολύ σημαντικό άρθρο για τον Ίβκοβιτς το οποίο είναι όχι μόνο πιο επίκραιο από ποτέ αλλά είναι και ότι πιο to the point έχω διαβάσει για τον Σοφό. Το άρθρο έκλεινε με την πιο μεγάλη αλήθεια: «Έδειξε τον δρόμο και εξήγησε στους πάντες γιατί πρέπει να τον ακολουθήσουν μέχρι τέλους. Οι τίτλοι έρχονται ως φυσικό επακόλουθο. Και επειδή αυτός που ανοίγει τον δρόμο είναι πάντοτε πιο σημαντικός από αυτόν πυο τον διανύει, ο Ντούντα δεν θα ξεχαστεί ποτέ»…

Τί να ξεχάσεις και πώς; Σε αφήνει η καρδιά να ξεχάσεις; Θυμάμαι το ματς με την Σιένα, που πήραμε την πρόκριση για το Φ4 της Κωνσταντινούπολης. Εκείνο το ματς, εκείνη η σειρά αγώνων, ήταν για ‘μένα η Αποκάλυψη. Ήταν η σειρά που εκατομμύρια άπιστοι Θωμάδες – και εγώ ένας από αυτούς – είδαν το Φως. Φίλε μου σύγγαυρε, το θυμάσαι αυτό το ματς; Θυμάσαι την ατμόσφαιρα στο ΣΕΦ; Εσύ γαύρε που ήσουν στο γήπεδο εκείνο το βράδυ, το θυμάσαι; Θυμάσαι την ένταση; Θυμάσαι την χαρά, την λύτρωση με την λήξη; Θυμάσαι που μπήκε ο κόσμος μέσα να πανηγυρίσει; Τα δάκρυα του Πρίντεζη τα θυμάσαι όταν παίκτες και οπαδοί έγιναν μία αγκαλιά; Τα δικά σου δάκρυα εκείνο το βράδυ τα θυμάσαι; Ότι μετά από 15 χρόνια κόσμος και ομάδα ξανασυδέθηκαν ψυχικό εκείνο το βράδυ γιατί κατάλαβες μέσα σου ότι αυτή η ομάδα υπηρετεί τα θέλω σου σαν Ολυμπιακός, το θυμάσαι;

Πώς να ξεχάσεις τον Ίβκοβιτς και αυτά που προσέφερε, αυτό που έφτιαξε; Αυτά που προσφέρει ακόμη και σήμερα, με το πνεύμα του και την δουλειά του να μπολιάζουν ακόμη και σήμερα αυτήν την ομάδα; Δεν θέλω να ξεχάσω, δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου να ξεχάσει. Ποτέ.

Στις 20/09 θα είμαι στο ΣΕΦ να δείξω ότι δεν ξεχνώ. Όπως θα είσαι και εσύ φίλε γαύρε γιατί ξέρω ότι δεν ξεχνάς. Γιατί ξέρω ότι και εσένα βουρκώνουν τα μάτια σου κάθε φορά που βλέπεις κάτι από αυτήν την ομάδα, ότι και εσένα ανεβαίνει ο κόσμπος στον λαιμό όταν περνάνε από το μυαλό σου εικόνες, στιγμές, βραδιές αλησμόνητες. Γιατί ακόμα σου κόβεται η ανάσα στο τέλος κάθε ματς… Γιατί ξέρω ότι ο γαύρος πυο αισθάνεται έτσι δεν έχει ανάγκη να δει ένα ποστ της ΚΑΕ για να παρακινηθεί να κάνει στις 20 Σεπτέμβρη αυτό που ΞΕΡΕΙ και ο ίδιος ότι πρέπει να κάνει. Δεν έχει ανάγκη κανένα τηλεοπτικό σποτ να τον ιντριγκάρει, δεν έχει ανάγκη να διαβάσει καν αυτό το κείμενο. Αν είναι Ολυμπιακός, ξέρει. Νιώθει…

Κόουτς, συγχώρα με αν ποτέ αμφέβαλλα, συγχώρα με αν κάποια στιγμή άφησα τα όποια ανθρώπινα λάθη σου να με κάνουν να αλλάξω στιγμιαία άποψη για’σένα.

Είμαι αιώνια ευγνώμων.